Güneş Tutulması

Karanlık biter, karanlığın sonunda bu uzun süreçte kendine ne kattığını sorgularsın. Sorgularsın, başka ne yapabilirdim diye. Biraz daha zaman istersin, uzasın diye. Acaba? sorusu gelir zihnine ve kendini yargılarsın. Aydınlığa çıkmayı hak ediyor muyum diye. Karanlıkta yürümeyi öğrenebilirdim ve bir daha geri döneceği için korkmazdım dersin. Şimdi aydınlık sürecin keyfini mi çıkaracaksın? Yoksa karanlık tekrar döner diye korkarak mı yaşayacaksın?
İç hesaplaşmaların, gitme deyişlerin, geçmişin ve bir adım ötesinin cesareti. Başarabilir misin? Bütün yaralarını kapatmayı, aynaya tüm çıplaklığınla bakmayı, her şeyi geride bırakmayı, gitmeyi ve tekrar yola çıkmayı. Gücün var mı hala tekrar denemek için, yoksa karanlığa çok mu alıştın? Aydınlığa varacaksın varmasına da, sen karanlığa bağımlısın. Her şey daha görünür olduğunda, saklanacak yerin kalmadığında, her şey iyiye gitmeye başladığında, durmak için bahanen kalmadığında, maskeler çıktığında, yine çağıracak mısın O’nu?  Seni herkesten gizleyen o karanlığı. Saklanacak mısın? 
Yolumu göremiyorum! İnsanları tanıyamıyorum! Ben kimim bilmiyorum! Amacım ne bilmiyorum. Özlüyorum. Geri dönmek istiyorum. Yalnız hissediyorum. Ne yaptığım hakkında hiçbir fikrim yok, sadece yaşıyorum. Her şeyi biliyorsun, her şeyi. Her şeyi. Karanlıkta yürümeyi de biliyorsun, aydınlıkta nasıl göründüğünü de. Kendine itiraf et. Sen kendini durdurmak için, kendini gerçekleştirmemek için, kendini cezalandırıyorsun.

Read the full article